АМИТАБА

Өнгөгүй, үнэргүй, амтгүй, үлдсэн нь жинхэнэ нь.

How shall I sit cross legged in the lotus position, like Amitaba
How shall I dipict you in Buddha’s vision, like Amitaba
How shall I identify the secret of beuty by sign,like Amitaba
How shall I cover the woman’s waist with birchback, like Amitaba
How shall I pray to root tip in the land’s depth, like Amitaba
How shall I decorate you with nine precios stones, like Amitaba
How shall I imagine the woman who just come out the water and  sitting on its side, like Amitaba
How shall I understand that bird hissing and dog barking have same nature, like Amitaba
How shall I recognize that falling leaves of tree are my dream,like Amitaba
How shall I name the standing horse’s sleeping as an ocean reflux, like Amitaba
How shall I name the setus as an ocean impulsion, like Amitaba
How shall I become the joyfull melody by my body, like Amitaba
How shall I radiate alike the shining sun througt the door’s aperture, like Amitaba     
How shall I appear alike the peering moon througt the cloud’s split, like Amitaba
How shall I be silent,alike the flown away bird,like Amitaba
How shall I to hear the sound of my single falling hair, like Amitaba
How shall I survive for million years even the word freezes, like Amitaba
How shall I reach meanings of death rather than life, like Amitaba
How shall I be indifferent to the moth’s suicide caused by candle’s ligth,like Amitaba
How shall I not weep,when I face to my only mother’s death, like Amitaba
How shall I know one song kills another bee, like Amitaba
How shall I to understand one poem wastes another flower’s life, like Amitaba
How shall I to recognize the absurd and secret universe, like Amitaba
How shall I know there is no time,no space and no life

 D.Nyamsuren

Чиний эзгүй ертөнцөд миний амьдрах нь

Хагацлаас ангид, хайрлахаас огт өөр...

Үзэн ядах сэтгэлийг үргэлж төрүүлэх юм

Чиний эзгүй ертөнцөд миний амьдрах нь

Тэр миний үүл, тэр чиний уул

Тэгээд бид хоёр үүл уул гэж хэлсэн

Тэнэглэлийн биелсэн төгсгөл юм

Чиний эзгүй ертөнцөд миний амьдрах нь

Үл итгэмээргүй хэрнээ эвлэрэх л...

Үүрдийн ганцхан үхэл юм.

Чиний эзгүй ертөнцөд миний амьдрах нь

Өрөөсөн нүдний ганцхан дусал юм.

Уйтгарлан гуних минь хязгааргүй ээ

Ус мөрөн мэт хэрнээ, голдоо ёроол үгүй

Уйт сэтгэл минь бүхэлдээ орон зай

Уруугаа харсан ч утга нь алдагдахгүй ээ

Уруул минь цус шиг улаан ч сар мэт хүйтэн

Угаасаа би зүрхгүй хоосон

Уйлахдаа ч нулимс үгүй хатсан

Ухаж харласан нүдээ нухлахад

Улаан цусаар нүүр минь будагддаг

Урьд би зүрхтэй байлаа

Улаан өнгөөр будаж тоглодог байлаа.

Харин одоо тэнд хар хүний

Хар дарсан зүүд тэнүүлчилж

Орон зайн ёроол үгүйд

Орь дуу тавин гинших болж.

Чамайг би дарс шиг шиммээргүй байна

Цай шиг балгаад балгаад л уучихмаар

Чанх өөдөөс чинь хараад л өлсөж толгой эргэж сууснаас

Чавга шиг хүлхэж амталмаар цалгитал өөрийгөө дүүргэмээр

Зүүдэнд чинь би ордог эсэх хамаагүй

Зүрх чинь хэр зөөлнийг л мэдмээр

Өвдөхөөрөө чи яаж нүдээ анидагийг хармаар

Өрөөлд харьяалагддаг чи ямар... ямар вэ?

Чамаас цацрах энэ гэрэл хаанаас чинь оргилоод буйг

Намайг хоослогч энэ инээмсэглэл хаанаас чинь ундраад буйг

Үргэлж шимшрүүлдэг энэ дуу хоолой надгүйгээр яагаад тайван буйг

Үүрд цатгалан энэ уруул дээр хэний нулимс хатаагүй буйг

Мэдмээр байна

Идмээр байна би, сөхрөл, цөхрөлөө, одоохон...

Энд миний хоосон цээжиндчиний зүрх л дутагдаад байна.

Л.Өлзийтөгс "Миний гунигийн түүх" номоос

Яаж би Амитаба шиг, хөлөө цэцгэн өлзий завилах вэ?
Яаж би Амитаба шиг, чамайгаа бурханы тигд бүтээх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, хүйсний нууцыг хуруугаараа томьёолох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, хүүхний бэлхүүсийг алтан харганаар үйслэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, газрын гүн дэх үндэсний үзүүр рүү залбирах вэ?
Яаж би Амитаба шиг, есөн эрдэнийн чулуугаар чамайгаа чимэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, уснаас гарсан бүсгүй эрэг дээр суугаагаар бодох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, шувуу исгэрэх, нохой хуцах мөн чанар нэгийг ойлгох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, модны навчис унахыг зүүдээ гэж бодох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, морь зогсоогоороо унтахыг далайн татралт гэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, эхийн умайд хөврөл явагдахыг далайн түлхэлт гэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, энэ биеэрээ нэгэн сайхан аялгуу болох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, үүдний цоорхойгоор тусах наран лугаа цацрах вэ?
Яаж би Амитаба шиг, үүлний сиймхийгээр шагайх саран мэт бултайх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, нисээд явчихсан шувуу адил анир алдрах вэ?
Яаж би Амитаба шиг, өөрийнхөө үсний ойчих чимээг сонсох вэ?
Яаж би Амитаба шиг, үүлс бүрхэж, мөс хучсан ч сая сая жилд үлдэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, үхэл гэгч амьдаас агуулгатайг мэдэх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, дэнгийн гал руу эрвээхэй үйхэд жишимгүй суух вэ?
Яаж би Амитаба шиг, дэргэдийн ээжгүй болоход уйлахгүй байх вэ?
Яаж би Амитаба шиг, нэг дуу нэг зөгийг хөнөөдгийг мэдэх,
Яаж би Амитаба шиг, нэг шүлэг нэг цэцгийг үрдгийг ойлгох,
Яаж би Амитаба шиг, оргүй хоосон – алсад буй ертөнц гэдгийг таних,
Яаж би Амитаба шиг, орон цаг, амьдрал хоёр үгүйг мэдэх...

                                                Эрээнцавын Д.Нямсүрэн

Эхлэлгүй... Миний амьдралын эхлэлийн цэгийг хэн, хаана, хэзээ "тавьчихсан" юм бол.  Миний аав уу, миний ээж үү, эсвэл би юу?

Би ижийтэйгээ хэзээ уулзсан байх вэ? Би анх хэзээ нүүрнийхээ арьсыг үрчийлгэн нүд хэмээх алаг аяганаас ус халин хацар исгэн урсаад уруул руу тонгойход нь нулимс гээчийн гашууныг мэдэрч уйлах гээчийн үнэнийг таньсан  юм бол. Би анх хэзээ  ижийдээ гомдож их нүгэл үйлдсэн байх вэ. Ижий аавдаа инээд хэзээ бэлэглэж ихэр наранг магнайд ньжаргаасан байх вэ. Би хэзээ хайртай дотно хүмүүсийнхээ дуу хоолой, үнэр, амтыг үгүйлдэг болов оо. Би хэзээ халгиж цалгисан их инээдний цаана хахаж цацсан их нулимс нуугдаж байдгийг анзаарсан бэ? Би хэзээ... би хэзээ...

Энэ үл анзаарагдам атлаа илт мэдрэгдэм хүсэл тачаал, үзэн ядалт, хайр энэрэл, чимээ анир, гэрэл гэгээ, түнэр харанхуйг хүртэл сайхан гэдгийг хэн хэзээ чихэнд минь шивнэчихэв ээ.

"Би" гэгчээс нэг ширхэг ч эд эс энэ ахуйд үл үлдэж миний үүл мэт сарнин замхрах нь, бороо мэт газарт шингэх нь, ус мэт урсаж одох нь хэзээ вэ?

Юу мэдрэх минь хэн нэгнээс хамааралтай ч юу гэж хэлэх минь хэнээс ч хамааралгүй гэж ойлгоносон бас итгэсэн минь хэзээнээс вэ?

Энэ ертөнц... энэ амьдрал... Эхлэлгүй шигээ Төгсгөлгүй...

Яаж би Амитаба шиг, хөлөө цэцгэн өлзий завилах вэ?